تبليغاتX
صدايي در باد
شعر - مطالب هنري
 

تولد بانوي دو عالم ، ياس خوشبوي خلقت ، دردانه محمد خاتم (ص) ،

عشق علي (ع) و روز زن بر تمامي زنان پاك سرشت و مادران مهربان

مبارك !  مادرم ! و تو اي ياسترين ياس دلم ، عشقم روزتان مبارك !

 

حديث تنهائي (28)

 

سلام !

 

اي از دست تو فرياد

 

( ياس ) زيبا چه كني ؟

 

شهرتان آمده برف ،

 

يا كه سرد است فقط ؟!

 

                             ..............................

 

در دل ( آمد چه عجب

 

يادت اي رفته سفر ،

 

عاشقي چشم به راه

 

منتظر نامه تو است ! ) ،

 

دارم اميد نباد ابر غمي ! 

 

رخت صحت به تنت

 

چشم نمدار دل آتش زن تو

 

افق روشن شوق

 

راستي ! اين روز سرور

 

- روز ميلاد رضا (ع) -

 

همه تقديم تو باد !

 

هر چه خواهي ز خدا ،

 

بدهد بي كم و كاست !

 

                             ..............................

 

گل زيباي بهار

 

( ياس ) خوشبوي نجيب !

 

بي تو اينجا دل من

 

غرق غم ( سهراب ) است

 

آسمان دل ( ديگر شده ام

 

بخدا ! خسته ز اين دوري تلخ )

 

پهنه جاويد غمت

 

ديگر حتي ز غمم

 

سوز آواز ( علي ) ،

 

غزل ( حافظ شيراز ) ،

 

و دگرهاي دگر نيز نكاهد

 

... چه كنم ؟!

 

                             ..............................

 

چشم پر گرد ( چرا

 

انتهائي نبود

 

جاده دوري ورا ؟! )

 

، خشك و بي نم شده از انتظار

 

قاب خاكستري طرح دري

 

بسته ( ياءس )

 

آويخته بر سينه ديوار ( دگر

 

خسته شدم از نگهت

 

بخدا !

 

ديوانه بوي

 

رفت و ديگر نكند

 

ياد تو ، بر خيز ز جا ! )

 

                             ..............................

 

اما ، بخدا !

 

دل ( باور نكنم

 

برده از ياد مرا ! )

 

ندهد گوش به اندرز كسي

 

ياوه بافي شده سرگرميشان

 

تو كجا ، ظلم كجا ؟!

 

بي وفائي ؟! تو نداني چه بود

 

تو كجا ، بردن از ياد مرا !

 

خنده دار است بخدا !

 

من كه باور نكنم

 

                             ..............................

 

تو براي من محزون پريش ،

 

هماني كه آن روز نخست

 

... راستي ! اي بانوي عشق

 

يادت مي آيد آن روز ؟

 

در موسم بهاران

 

آتش زدي به جانم

 

يك شاخه گل سرخ

 

كاشتي ميان قلبم

 

... يادش بخير همان روز

 

به بخت و روزگارم ،

 

خنديدم و خنديدم !

 

آخر گل بهارم

 

من بيزار از عشق

 

بي آنكه خود بدانم

 

در بند نوجواني

 

- بي ادعا و زيبا -

 

ناگه فتاده بودم !

 

                             ..............................

 

... بگذريم !

 

زيباترين گل ( ياس )

 

فردا ، غريبه ام من

 

غمگين ترين زميني

 

گر چه ميان جمعي ،

 

كه تبريكم بگويند ،

 

روز تولدم را

 

بايد ز روي اجبار

 

بر روي بوم لبها

 

طرحي كشم ز خنده

 

اما ، قشنگ مانا

 

چون تو نه اي كنارم

 

شوقي به دل ندارم

 

بي تو نباد شادي

 

بساط خنده چيده

 

فردا كه چشم ( يعني

 

يادش فتد كه ( اميد )

 

در انتظار ( پريا ) است ؟! ) ،

 

دوخته شود به تلفن

 

چون نشنوم صدايت

 

روز عزا و اشك است !

 

                             ..............................

 

( ياس ) نجيب و دل رحم

 

يادي نما ز ( اميد )

 

در روز چشم به راهي

 

... تا آن دم طلايي

 

در انتظار نشينم

 

تا بشنوم صدايت !

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم تیر 1387ساعت 8:1  توسط اميد  | 

 

(از سروده هاي پيشينم مي باشد ....)

حديث تنهائي (27)

 

سلام !

 

نماز و روزه ات مقبول درگاه

 

مبارك بادت اين عيد الهي

 

                             ..............................

 

دلت پاك و تنت عطر صفا دارد

 

گل ( ياسم ) ، هميشه اين چنين باشي

 

- كه همواره چنيني و نيازي

 

چو ما خط خوردگان نيستت به كوشش

 

به ماه روزه يا هر ماه ديگر –

 

                             ..............................

 

گل ( ياسم ) ، قشنگم !

 

خدا داند چو مي بينم به هر جا

 

كه خندانند و شاداب

 

دگرهاي به هم انديش بي پروا ،

 

حسودي مي كنم با حسرت و آه !

 

مگر از اين جهان بي سر و ته

 

چه كم مي آيد آخر ،

 

اگر چند لحظه اي كوتاه و چون هيچ

 

كنار همدگر باشيم در اين روز ؟!

 

                             ..............................

 

شهاب ماندگار پهنه دل !

 

دل و ذهنم پر از ياد تو بادا

 

به ياد لحظه اي افتاده ام كه

 

پريشان عيد پارسال ،

 

سر كوه بلند شك و ترديد 

 

تو گشتي خسته از همراهي من

 

و رفتم بر خلاف ميل و خواسته

 

-  تركت بهر يك لحظه چه سخت است -

 

فرا سوي دل بشكسته خود

 

تو ماندي منتظر تا كه بيايم !

 

نمي دانم كه چون برگشتم و باز

 

نگاه ملتمس بر روي ردّت

 

گرفتم تا بيايي ،

 

چرا قلبم فرو ريخت ؟!

 

- كنارت سايه اي ديدم غريبه ! -

 

                             ..............................

 

پس آن رفتم به سمتي

 

سرش راهي دوگانه

 

دوباره چشم ( مي گويي چه بايد

 

كنم تا راه بازگشت

 

بيابم از جدائي ؟!  )

 

، به چشم بي جوابت دوخته و چون

 

نديدم آنچه مي جستم ز قلبت

 

گزيدم راهي و با ياد خداوند

 

به گنگ آباد احساس دل خود

 

سفر كردم كه در دل

 

به يك ديدار ديگر بود اميدم !

 

                             ..............................

 

راه آنگونه سخت بود

 

كه چند باري فرو افتادم از كوه

 

ميان برف و سرما و يخ و سنگ

 

... ، خلاصه ! آنقدر رفتم كه آخر

 

به سر آمد مرا رنج و ، ورا عمر

 

به نا اميدي و ترس

 

نگاه خسته ام را رو به هر سمت

 

فكندم تا كه بينم روي ماهت

 

ديدمت . آري ! تو آنجا

 

- بر خلاف انتظارم -

 

نشستي منتظر بر سنگي از صبر

 

و بشكفته ميان برف و سرما

 

گل لبخند سرخي بر لبانت

 

... نشستي تا بيايم !

 

شكفت در سينه ام باغي پر از گل

 

كه ديدم همچنان عاشق تريني

 

و پوچ است جمله پندار بد من !

 

                             ..............................

 

تو ، آري ! ( ياس ) پاكم

 

هميشه پاكي و معصوم و بي خش

 

به تو تهمت زدن عين گناه است !

 

                             .............................

.

دگر تنگ است مرا وقت

 

بماند باقي حرف

 

به اميد خداوند

 

به گاه روشن وصل

 

                        خدا بادت نگهدار !

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم خرداد 1387ساعت 12:29  توسط اميد  | 

 

شهادت بانوي دو عالم ، شاه بيت خلقت ، اسوه عشق و پاكي ، ياس

 

معطر كبريايي بر تمامي پروانگان ولايت تسليت باد

  

حديث تنهائي (26)

 

سلام !

 

اي در انديشه ( او

 

برده از ياد مگر

 

روز ميلاد مرا ؟! )

 

در دلم غصه ( كاش

 

در چنين روز عزيز

 

پيش او بودم و خود

 

كادوي مانده به دست ،

 

- دست ترس از ( نكند بد شود و

 

حافظان همه عادات قديم

 

از خشم ( چه پر رو شده ايد !

 

اين دگر رسم كجا است ؟!‌

 

چه كس ديده و يا

 

اين شنيده است كه به يك ،

 

دختر بيگانه دهد

 

هديه ، غريبه پسري ؟!‌ ))) –

 

به دستان ( ندارم بخدا !

 

انتظاري ز تو هيچ

 

بهر من ، اينكه تو در ياد مني

 

بهترين هديه بود ! )

 

دهم و خيس كنم ،

 

چشم ( جانم همه قرباني تو ! )

 

مي شكافد قفس سينه ( آه !

 

آرزوئي است غريب

 

دورتر از دسترس تو ! )

 

                             ..............................

 

( ياس ! ) خوشبوي بهار

 

در چنين روز قشنگ

 

كه جز افسوس نباد چاره كار

 

و سكوتي سنگين

 

گوش احساس مرا كر كند و

 

گمانم همه اين

 

بين اين روز بزرگ و

 

سيصد و شصت و چهار روز دگر

 

هسيت تفاوت ، كه توئي

 

مالك بي چون و چراش !

 

چون ندارم به تو ره

 

از سر ناچاري ،

 

مي روم گوشه غم

 

مي نشينم تنها

 

مي نويسم ، خالي از ترس ( مبادا كه برند

 

آگهي بر كارم ؟! ) ،

 

خاطراتي همه درد !

 

تا چو بازآيي و خواني به شبي

 

دفتر عشق مرا

 

داني اي ( برده ز ياد

 

روز ميلاد مرا

 

همچو هر چيز دگر ؟!‌ )

 

تهمتي بيش نباد

 

كه تو را در يادم

 

نام تو بهترين واژه من

 

بهترين واژه تكراري من

 

- آن يگانه ، كه مرا

 

به هر تكرار با ارزش خود

 

تشنه كند بر تكرار ! –

 

بهترين عادتم بوده و هست !

 

                             ..............................

 

پس گل ( ياس ) قشنگ !

 

از همين راه كه دور است ز تو

 

مي فرستم ، گل تبريك ( سلام ! )

 

مي دهم كادوي احساس ( تو را

 

خواهم و دوست ترين مي دارم ! )

 

باشد كه مگر

 

در چنين روز بزرگي ، روزي

 

در كنارت باشم و

 

                       هديه كنم

 

                                     گل سرخ دل خود !

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387ساعت 15:43  توسط اميد  | 

 

شهادت بانوي دو عالم ، شاه بيت خلقت ، اسوه عشق و پاكي ، ياس

 

معطر كبريايي بر تمامي پروانگان ولايت تسليت باد  

 

 

حديث تنهائي (25)

 

سلام !

اي بهترين ( ياس )‌ گلستان دلم

 

چرا ياد من ( هر لحظه در ياد تواءم )

 

براي لحظه اي كوتاه و ناچيز

 

نيفتي و خبر هيچم نگيري ؟!

 

و مي دانم جوابت غير اين نيست

 

( خودت چه ؟! ياد ما آيا مي افتي ؟! )

 

زني تهمت ، ( و يا آنقدر شلوغ است

 

سر پر كار ( من وقتي ندارم ! )

 

كه بردي يادم از ياد ؟! )

 

خدا داند كه هر جاي ( چه مي شد پيش من بود ؟! )

 

و هر گاه ( خدايا ! چون كند حال ؟! )

 

تو را در يادم و با آه ( افسوس !

 

كه ره دور و مرا دستان امكان

 

چنان ديروز ( هيچ چاره ندارم )

 

بود كوتاه ، كشم دل را به آتش !

 

                             ..............................

 

به آنكه صاحب اين روز زيبا است

 

ميان ماه پر خيري كه ما را

 

كند آماده بر ميهماني ( هو ! )

 

تو را در يادم اي ( ياس ! )

 

تو را مي خواهم اي خوب

 

دلم تنگ است براي خنده هايت

 

براي گفته هاي گاه و بيگاه

 

تشرهاي فريباي پر از مهر