صدايي در باد

X

صدايي در باد

صدايي در باد

شعر - مطالب هنري

	حرفهايي كه چون من بوي ناي كهنگي گرفته اند .... !
می گم ،می گی يه روز ميای تو گوشه ،اتاق من می شيني زل می زنی تو چشمام ،اشک از چشمام می چينی می گی که دوره عشق ،مثل شهاب گذشته بجای اون تو قلبا ،کينه و غم نشسته زانوی غم می گيرم ،توی بغل می گريم چشمهای خيس اشک و ، توی چشات می دوزم می گم که توی قلبم ، فقط تويی عزيزم تمام هستيم رو ، ميام به پات می ريزم می گی که ديگه شبها ،واسم نداره لطفی تو گوشه های قلبم ، حتی نمونده عشقی می گم توئی تو شبهام ،ستاره ای و ماهی نگاه کنی با دقت ،مونده هنوز يه راهی می گی که ديگه کهنه ، شدی و رفتی از ياد ديگه دل هوسباز ، تو عاشق نمی خواد می گم که ذره ذره ، وجود من يه فرياد برای داشتن توست ،مثال کوه و فرهاد !
+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388ساعت 16:55 توسط اميد \|

	سالي تازه و حرفي تازه تر
توهم ، تنها دليل اتهام دروغ زائيده ترس است و ترس ميوه كرده زشت ... اما تو گرفتار توهم شده اي و مرا متهم سازي به هيچ بي دليل است سرزنشهاي من زار نمي خواهم كه پنداري دفاع از خود كنم كه نه ضعفي چنان دارم كه محتاج دفاع باشد و نه نيازي به گذشتن از ميان آتش پاكي حال كه دوست داري مرا ، متهم سازي ؛ بيا اين من و آن اتهام واهي تو ! دروغگويم بخوان خيانتكار و بدكردار و ... ... آه ! خدايا ! تو آگاهي ز من و من آگاهم از خود تو گر اينگونه ام خواهي راضيم من !
+ نوشته شده در یکشنبه سی ام فروردین 1388ساعت 15:15 توسط اميد \|

	تولدي دوباره در خزان ولايت
سيه پوش حسينم (عليه السلام) چه كنم چندباره زندگي سالي ديگر گذشت بي انكه بدانم چگونه چونان كه سالهاي پيشتر بي آنكه بدانم اما خوب مي دانم ديگر نه كيكي خواهم خريد و نه شمعي بر فراز نيستيش خواهم افروخت باشد تا شايد كسي كه نميدانم كيست برايم كمي شعور تازه بياورد و شايد هم كفشهاي ادراكم را كمي ... فقط كمي ... جفت كند !!!
+ نوشته شده در شنبه پنجم بهمن 1387ساعت 16:17 توسط اميد \|

	محرم آمد و رختم سياه شد ......
ايام سوگواري پاره تن رسول الله (ص) عزيز زهرا (س) دردانه علي مرتضي (ع) و گوهر آفزينش و عشق ابديم حسين مظلوم بزرگ قرباني تاريخ بر تمامي دوست دارنش تسليت باد ( لحظه لرزيدن دل و تر گشتن چشم التماس دعا ) وداع غرقه خشمند ز ايمانت حسين (ع) با خدا بستي چو پيمانت حسين (ع) بهر تسليمت به ظلم آب فرات اشقيا بستند به طفلانت حسين (ع) دوره ات كردند پر و بالت زنند غافل از ايمان يارانت حسين (ع) من فداي كودك غرق به خون هم به چشم مانده حيرانت حسين (ع) قاسم و عباس و اكبر رفته اند خفته اصغر هم به دامانت حيسن (ع) پر كشيدند عاشقان پروانه وار گرد آتش ، بين فدايانت حسين (ع) با ( اميد ) وصل تو خواهم شوم با لبي تشنه به قربانت حسين (ع)
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی 1387ساعت 12:9 توسط اميد \|

	باشد كه بيايي ز ره اي در پرده مقام
تقديم بر آستان مقدس حضرت بقيه الله الاعظم (عج) عشق ناديده خوشم ؛ از عشق آن مه رو دلم سبز است و آرام سرخوشم آري كه افتادم چنين ناگه به دام من نديده عاشقش گشتم فراتر از همه همچو ويس ، آن عاشق دلداده حسن ختام عشق اگر ناديده باشد بهترين است ؛ ناب ناب مي كند حل در خودش دل را و جان را هم تمام كاش اما بينمش روزي به يك آن يا دمي ؛ كاش ! گر چه باشد لحظه آخر ميسر اين كلام روي يوسف ديدن آري ارزد ار باشد بهاش جان ناقابل ؛ كه تا بينم رخ سرو همام اختيار عالمي باشد اگر در يك كفم هيچم آري ! باشم از جان شاه خوبان را غلام چون (( اميد )) عفو الله در نگاه مهر اوست عاشقم هم بر محمد (ص) تا (( م ح م د )) من مدام
+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام آبان 1387ساعت 8:37 توسط اميد \|

	ترانه سرود درد مانده بر دل است !
فصل سفر ( دلم گرفت از آسمون هم از زمين ، هم از زمون ) مي خوام بگم كه اي خدا ! كي مي شه وقت مرگمون ؟ كفترا پرواز مي كنن بال و پري واز مي كنن مي رن به شهر قصه ها وقتي ميان ناز مي كنن مي گن كه اون دور دورا تو شهر سبز پريا غصه و غم جا نداره خوشحال و شادن آدما مي گن اينجا سياهه رخت تموم مردماش به هر كوچه نگا كني بيرق مشكي سر دراش مي گن شما نمي دونيد خنده چيه ، شادي چيه عروسي و سرور چيه آدم سر زنده كيه ! اما اگر بگن يه وقت گريه كنيد ، زار بزنيد مثل بارون ، اشك مي ريزيد از غصه شايد بميريد مي گن تو شهر سياتون خنده و شادي غريبه اصلا نمي دونيد كه اون خوردني يا بردنيه مي گن كه پوسيده دلا تو شهر نوحه و عزا ما بين رنگا مي شناسين رنگ سيارو شماها كفترا مي گن كه شبه رنگ همه روزاي ما حيف ماها است كه بپوسيم ميون اين همه عزا كفترا مي گن اون دورا يه شهر سبز و روشن شهري كه تو خواب و خيال قبله آمال من مي خوام ديگه دل بكنم از اين همه غصه و غم فصل سفر ، سفر كنم همراه كفترا برم برم اونجا كه مردمش نمي دونن دل مي سوزه چون خنده هست رو لبشون شباشونم مثل روزه
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387ساعت 8:53 توسط اميد \|


تولد امام مظلومان امام حسن مجتبي (ع) مبارك و شهادت شاه مردان علي اعلي (ع) تسليت باد اميد بيمار خودم بيمارم و محتاج تيمار وليكن مي كنم تيمار بيمار ............................. بخواب آسوده ، هستم در كنارت چو مهتاب تا سحر بيدار بيدار چو صبح آيد شوي آسوده از تب به لبخندي دهي رنگي به گلزار تو مي داني به جانت بسته جانم چنين ناله نكن ، جانم ميازار ! به دستم ، دست تبدارت گذاري به سيمايت بدوزم چشم غمخوار دعايم اين بود ( يارم شفا ده ! )‌ كه هست درمانم از لبخند دلدار همي خواهم وصالش را وليكن ز ديداري چنين ، بيزار بيزار ! خدايا ! قسمت ( اميد ) بيمار به غير اين نما ديدار دلدار ! ماه پشت ابر نمي ماند من در انتظار مهتاب بيدار خواهم ماند تو برو ، آسوده بخواب ماه كه آمد تو را بيدار خواهم كرد ! درخت خشكيده آي ! تبر در دست پوزخند بر لب فرود آر نفرت خود را و مرا اين به انتها رسيده مايوس را با ضربه اي هيچ كن دلت نلرزد بزن محكم تر از هر بار اينبار قول مي دهم كه بيفتم !
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387ساعت 13:47 توسط اميد \|

	با تو من شايد ؛ چيزكي باشم ... شايد ! بي تو اما ، هيچ هيچم !
حلول ماه نعمت و زيبايي ، ماه خدا ؛ ماه بندگي و زلالي بر تمامي پاك طينتان مبارك ... التماس دعا ! دل نگران توام بانو ! همانقدر كه عاشق و وفادار توام ! ... اما تو غصه نخور نترس با پرندگان خيس پرواز كن و تا اوج خنكي باران برو من ، همينجا منتظرت مي مانم ! مساوي با صفر من ، خودم را با خودم جمع مي كنم - بارها و بارها - و نتيجه را ضربدر نمي دانم ناداني مي كنم و حاصل را به توان پايان آغاز مي رسانم ... و در آخر باز برابر با هيچ مي شوم ! جاي شگفتي نيست كه هيچ را با هرچه جمع و در هر چه ضرب و به توان هر چه برساني باز برابر با هيچ مي شود ، هيچ !
+ نوشته شده در یکشنبه دهم شهریور 1387ساعت 8:22 توسط اميد \|

	تازه تر از تازه تري در راه است .... !
سلامممممممممممممممممممممممممممممممم ! دوستان و مخاطبين عزيز ؛ پس از حديث تنهائي كه مرا مورد لطف قرار داديد تصميم گرفتم كارهاي ديگرم را نيز به شما مهربانان تقديم كرده و باز چشم به راه نقد منصفانه و استادانه تان باشم و آن را چراغ راه اينده هنري خود كنم باشد تا تنهاي بيتا نيز ياورم باشد .! اشك مهتاب ... و من تازه فهميده ام هيچ قاصدكي ، پيغامي با خود نمي برد ! و من ، آه ! پسين اين همه اميد چه زشت به نا اميدي عصيان رسيده ام ! ديشب شبنمي كه بر گونه ات چكيد اشك تلخ دلشكستگي من بود كه از چشم مهتاب چكيد ! بانوي بي چراغ دلواپس به سفر زلال باران رفته اي و مي خواهي چتر چتر برايم ، سوغات بياوري اما زخمت نكش ! نه نگاهت را به جستجوي مهرباني خسته كن نه پايت را به كنكاش دل از دست رفته بيازار من ، همين پسين دلشكستگي ديروز تلخ و خيس نگفتمت : (( هيچ ديگر از تو نخواهم ؟! )) يادت رفت ؟! در آسمان خنك تنهائي گفتي كه : (( ماهي نيست )) و (( ستارگان نمي داني كجا به ميهماني فراموشي رفته اند )) ... آه ! بانوي بي چراغ دلواپس ! واهمه اي به خودت راه نده ماه و ستارگان پيش منند ! به دلداري دل شكسته من آمده اند ماه از بس غصه رويش زرد شده است لبش را مي جود و آرام ، نگاه پربيمش را از نگاه پرسشگر من دزديده در گوش ستارگان حقيقت روشن از من پنهان را چه عذاب آور ، نجوا مي كند ... تو نترس ! دلت قرص من هنوز هستم و دلم مالامال عشق تو است دلت قرص و خوش بي عشقت نخواهم ماند و بي شك عاشق ، خواهم مرد ! در آن خلوت خنك تازگي كمي بينديش به من ، به عشق ، و اين همه تلخي من سردرگمي از رفتار حالاي غريبم و دلگيري از كردار چنين عجيبم ... نه ! شتاب را به شهابي بسپار تا در بن چاهي با خود بميراندش به گناه نكرده ام نكش من ... من هنوز عاشقم ! عاشق تو ! نه هيچ كس از ياد رفته ديگري ! – شايد ، مرا دروغگوئي بداني كه واژه هاي زيبا را به شاخه خشكيده مي آويزد اما من دروغ نمي گويم ! هيچ كس جز تو بانو دلم را ، مسخر خود نكرده است و من جز تو دل به كسي نداده ام ! تو به گذشته ام بي چراغ منگر فردا كه خورشيد برآيد مي ترسم كه سخت پشيمان باشي ! دل نگران توام بانو ! همانقدر كه عاشق و وفادار توام ! ... اما تو غصه نخور نترس با پرندگان خيس پرواز كن و تا اوج خنكي باران برو من ، همينجا منتظرت مي مانم !
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام مرداد 1387ساعت 8:16 توسط اميد \|

	آخرين حديث تنهائي !!!
حديث تنهائي (30) سلام ! به فدايت دل توفان زده ام زير پايت نگه خيس غمم شده اندازه يك گرد و غبار چشم به ديدار تو بسته دل زار ! .............................. ( پريا ! ) از چه دگر خواب مرا با حضورت نكني رنگي و شاد بخدا ! بي تو مرا خواب حرام است و چو گور بي تو اين كوچه لابدّ و فرار شده بن بست ترين راه عذاب ! .............................. ( پريا ! ) چشم ( به اميد مبند راه عبور خواهد آمد گل تو در بهاري كه به تن رخت پائيز و غم است ) نگران است كه مگر روز ( اي دل چه كني با من بي نا و توان ؟ دامن از خاك بكش تو نما تكيه به من تا كنم تكيه به تو سر نهم دوش تو و سر نهي بر دوشم گريه كنان ، مويه زنان برويم منزل غم ) ، نيايي و بميرد دل من ! .............................. ( پريا ! ) سينه (‌آخر چه كنم ؟ شكوه كنم بر چه كسي ؟ خدايا ! شده ام خسته و عاصي ز دل ( تا نيايد گل عشق حرام است مرا راحتي و خنده و شادي و سرور ) ، بس كه با ضربه هر دست به در ديدن هر سايه به ديوار خيال مي پرد شاد كه ( آمد گل من ! ) هر پسينش كه به دست نامه ياءس مي دهد پستچي بخت بد وي همچو مرده به زمين مي خورد و در پس يك لحظه سكوت مي زند شيون و جيغ ) به من بخت سياه زندگي كرده حرام ! شده چون پهنه تشويش و عزا مجمر آتش سوزنده و داغ ! .............................. ( پريا ! ) خانه ام ، خانه ارواح شده يك طرف شاخه گلي خشكيده - يادگاري تو از لحظه مهر - يك طرف برگ ستم ديده زرد روي طاقچه به من اشك به چشم صورتكي خنده به لب - نقش يك چهره مغموم و پريش به گمان من شيدا ، قشنگ در نظر غيره ولي ، زشت و عجيب ! – دوخته دو چشم نگران دو چشمي كه پس دلهره اي مي كشند پنجه بي نام به دل روي ديوار دگر رقص كنان سايه هائي كه مرا مي خوانند پنجره ، رو به خزان در ، ناله گر از پيري خويش گرگ باد زوزه كشان ، گله پرده پريشان كند و شيشه ها را بكشد پنجه خشم بدتر از اين همه بد روي ميزي كه پر از گرد غم است قلم و كاغذ رنج آور من مي خلند قلب مرا ! .............................. اي ( پرستو ! ) مسيحاي من بي دل و جان منتظرم تا كه بهار آيي و با آمدنت روح دمي بر تن من ارمغان آوريم زندگي سبز قشنگ تا كه شود خانه من خانه شادابي و نور تا چنان روز گلم ، چشم به ره منتظرم !
+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم تیر 1387ساعت 7:42 توسط اميد \|